چند شبی است که پخش مجدد برنامه کوله پشتی شبکه سه سیما آغاز شده و به اجبار هم  چشم ملت به جمال فرزاد حسنی روشن می شود.

در سابقه تاریخی تلویزیون ایران برنامه های زیادی بودند که بدلیل جذابیتهای ساختاری و محتوایی  با اقبال عمومی مواجه شدند یا اصطلاحا "گل انداختند" برای نمونه میتوان از  "مسابقه هفته" مرحوم نوذری و یا "شبهای تابستان" رضا صفدری یاد کرد . جدا از قابلیتهای معنایی و محتوایی این آثار روح و روند حاکم بر برنامه که از اجرای مناسب مجری نشات  می گیرد دلیل اصلی جلب نظر مخاطبانشان بوده است. تسلط بر موضوع ، قدرت و شیوایی بیان و احترام به حس و شعور افراد – بیننده و یا مخاطبان برنامه – از رموز جاودانگی این برنامه ها بوده است.

غرض تمجید از این دست برنامه ها و یا احیانا زنده کردن خاطرات نیست بلکه ایجاد قیاسی است که به تبع آن بتوان به عمق فاجعه! پی برد.

هرگز لودگی و سبکسری آنهم در جایی که سوی دیگر سخن مجری شخصیتی اجتماعی – با هر جایگاه و رویه فکری- است  زیبنده شعور مخاطبان و منزلت اجتماعی میهمان آن برنامه نخواهد بود. زیرا در این شرایط که مجری نماینده  افکار عمومی در خلال گفتگو محسوب میشود همواره بیننده فهیم متانت و وقار مجری را در طرح سوالات و نظرات  می طلبد و گروه گرایی و بدتر انحصارگرایی در مباحث طرح شده  آفت آن برنامه خواهد شد.

 

جناب فرزاد حسنی که دو سال پیش در نیمه های راه برنامه اش در ماه مبارک رمضان بدلیل همین نسنجیده گوییهایش در خصوص نزول تورات جایش را به شاگرد تازه کارش – احسان علیخانی – داد و بعدها بواسطه تلاش دوستان شفیق سیاسی اش و پس از یک استغفار سیاسی دوباره کوله پشتی اش را بر زمین گذاشته است خوب میداند که این بار میتواند برای همیشه به کول بزند و برود اگر.....

شاید تا اینجای کار او خط قرمزهای مدیرانش را مانند مرتبه قبلی رد نکرده باشد  که علیرغم فشار افکار عمومی و سیل انتقادات به نحوه اداره برنامه و ادبیات گفتاری حسنی با میهمان برنامه – سردار رادان – عکس العمل سنگینی از جانب آنها دیده نشده است.

رویکرد انحصار گرایانه حسنی به این برنامه ناشی از حس  کاذب مقبولیتی است  که معمولا دچار برنامه های زنجیره ای می گردد که توانایی سازندگان و هنر گرداننده آن در سری های اولیه به پایان می رسد و معمولا برای بقا و حفظ حداقل نشاط صوری آن بایستی به لودگی و ابطال کشیده شود.

 

در این گذار بی حرمتی گردانندگان رسانه ملی به نظر ورای افکارعمومی در انتقادات شدیدی که نثار لین یرنامه و نحوه اداره آن شد بسیار تامل وتاسف برانگیز است.