دیلُمی‌یَل

تعدادی از صاحبان لنج داوطلب می شوند تا در موج خون و آتش یاریگر رزمندگان باشند.... مردانه در حسینیه می مانند و ملوانان ارزشمند در کنار آنان «یا حسین» می گویند تا این مأموریت بزرگ را به سرانجام برسانند.... یاد همه شان به خیر و درود بر تلاش های ماندگارشان....

حاج محمود تنگسیری، هاشم الهیاری، حاج رضا مظلومی، حاج بارون علی نقی زاده، حاج اسماعیل خدامی، هرمز دهدشتی، فرج اله صالحیان، مبارک قنواتی، حاج شکراله الهیاری، حاج عبدالنبی الهیاری، حاج مختار الوان، حاج جعفر اُمید،سالم کازرونی،رحمان تگسیری،غلامحسین خدری و ....

قرار می شود که مهمات شب از «بندر امام خمینی » بارگیری و در ایستگاه 5 «چوئبده» تخلیه شود و عراقی ها تا ایستگاه 7 را در اختیار داشتند.... و لنج ها در برگشت ساکنان آبادان را از چوئبده به بندر امام خمینی بر می گرداندند.... شرایط در نهایت سختی.... از چوئبده، فاو که از بنادر مهم عراق بود، دیده می شد.

پرواز هواپیماها، غرش سلاح های سهمگین و آتشبار ارتش بعث عراق امان را از ناخدا و جاشوان می برید. امّا آنان این مسیر را بالغ بر 30 بار طی کردند و اجازه ندادند آبادان به دست عراق بیافتد. آفرین بر غیرتشان...

یاد نمایش نوف( به معنای علامت نجات ) نوشته ی دوست هنرمندم حبیب خدامی، کارگردانی تأثیر گذار روح اله خدامی و موسیقی ناب محسن کاظمی می افتم که بر اساس صحبت های ناخدا هاشم و ناخدا و ملوانان شجاع آن روزها شکل گرفت.

نوف با بازیگری مصطفی گله گیریان (ناخدا رسول) سعید فاطمی (زاغو) مهدی بلوچ، رضا داوودی، بهادر رستگار، عبداله پارسا(خلبان عراقی) و من در نقش ماشو شکل گرفت.

نمایش توانست در جشنواره های استانی مقام های شایسته ای را نسیب هنرمندان شهر نماید.

با ناخدا هاشم بعد از خوردن یک چای لب سوز خداحافظی می کنم و سربلندی برایش آرزومندم.