دیلُمی‌یَل

در سال 1990، عراق ـ با چراغ سبزی که از سوی آمریکا دریافت کرد ـ به‌بهانه‌ی مناقشه‌‌ی حل‌نشده‌ی ارضی با کویت خاک این کشور را اشغال و حکومت جابر‌الصباح را ساقط کرد. صرف چنین اشغالی شاید برای حکومت آمریکا کافی بود که عملیات توفان صحرا را آغاز کند ولی برای اقناع افکار عمومی سیصد میلیون آمریکایی کافی نبود. از این رو، به شوک عاطفی شدیدی نیاز بود تا مردم آمریکا را همسو با حکومت، به ضرورت جنگ با عراق و آزاد‌سازی کویت همصدا کند. اما چگونه؟

در سال 1991 یکی از اعضای یهودی کنگره‌ی آمریکا به نام تام لنتوس، از ایالت کالیفرنیا، جمعیت حقوق بشری را به‌نام «بنیاد حقوق بشر کنگره» تأسیس کرد. این بنیاد، روابط تنگاتنگ و مشکوکی با شرکت بین‌المللی «هیل&نولتون» برقرار کرد. کار شرکت اخیر تنویر افکار عمومی است در سراسر جهان درباب موضوعات مهم و حساسی که مردم جهان با آن مواجهه‌اند[1]. لنتوس به یاری شرکت هیل& نولتون فیلمی را تهیه کرد از چند زن پرستار کویتی که با اشک و سوز و آه حکایت ورود سربازان عراقی به بیمارستانی در کویت را بازگو می‌کردند. ستاره‌ی این پرستاران، دختر 15 ساله‌ای بود که خود را با نام کوچک «نیره» معرفی می‌کرد و با گریه‌ای تأثیرگذار چنین شرح می‌داد: «وقتی من آنجا بودم، دیدم که سربازان عراقی اسلحه‌‌به‌دست وارد بیمارستان شدند و رفتند به سالنی که ... که صدها نوزاد نارس را در محفظه‌های شیشه‌ای قرار داده بودیم. سربازان، نوزادان را از محفظه‌ها بیرون آوردند و روی کف سرد بیمارستان گذاشتند تا مردند...»

این فیلم در سراسر آمریکا ـ و البته در سراسر جهان ـ با شدت و حدت پخش شد و افکار عمومی آمریکا را سخت متأثر کرد. همین فیلم کافی بود که مردم آمریکا با جورج بوش (پدر) همراه شده خواهان دخالت نظامی آمریکا در کویت شوند. این فیلم چنان تکان‌دهنده و تأثیرگذار بود که سازمان عفو بین‌الملل را نیز به حمایت از آن واداشت (که البته بعدها و با روشن‌شدن حقایق حمایتش را پس گرفت).

پس از جنگ و آزادی کویت، خبرنگاران نیز برای تهیه‌ی گزارش به این کشور سرازیر شدند. در این میان، شبکه‌ی ABC آمریکا گزارشی تهیه کرد که نشان می‌داد این نوزادان حین فرار عوامل بیمارستان مرده‌اند و نه آنگونه که فیلم کذایی مدعی شده است و به‌دست سربازان عراقی. در سال 1992 نیز معلوم شد نام خانوادگی «نیره»، الصباح است: نیره الصباح. اما این دختر که بود؟

نیره الصباح دختر سعود بن ناصر الصباح[2]، سفیر کویت در ایالات متحده آمریکا بود!

بعد از تحقیقاتی مشخص شد که نیره الصباح نه پرستار بیمارستان بوده است و نه هنگام اشغال کویت در کویت حضور داشته است. هم نیره الصباح و هم چند پرستاری که در این فیلم تأثیرگذار با اشک و آه و سوز و ناله حرف می‌زنند همگی بازیگرانی بودند در حال اجرای نمایشنامه‌ای که جملاتش را از روی نوشته‌ای می‌خواندند. کل این فیلم بخشی از تلاش جنبش «شهروندان کویت آزاد» بوده است که با حمایت و پشتیبانی شرکت بدنام هیل& نولتون برای حکومت ساقط‌شده‌ی کویت تهیه شده بود! شرکت هیل&نولتون برای تهیه‌ی این فیلم و اعمال مشابه مبلغ ده میلیون و هشتصد هزار دلار از جنبش «شهروندان کویت آزاد» دریافت کرد.

از این واقعه امروزه به‌عنوان یکی از دروغ‌های بزرگ تبلیغاتی جنگ در عصر مدرن یاد می‌کنند.

[1] - این شرکت در سال 1927 در کلیولند اوهایو تأسیس شد و همیشه آماج انتقاهایی بوده است به‌سبب داشتن روابط پشت‌پرده با حکومت‌ها و شرکت‌های چندملیتی و موجه‌ساختن اعمال بعضاً غیرقانونی و غیر انسانی آنها و قلب واقعیت.