دیلُمی‌یَل

نام مرحوم ناخدا عبداله فهیمی دیلمی برای دریانوردان جنوب نام غریبی نیست . کسانی که او را ندیده اند با کتاب راهنمای دریایی اش او را می شناسند و کسانی که با او مانوس بوده و از نزدیک دیده اند، مهمترین خاطره ای که در ذهن آنها زنده می شود قیافه مردی آرام ، با وقار و مودب بود که بر روی صندلی داروخانه اش نشسته و گاه گاهی سیمای او ، از لابلای برگ روزنامه ای دیده می شد . او تا آخرین روزهای عمر دست از مطالعه برنداشت .

بر سر مزار او تنها یک جمله نوشته است "آرامگاه عبداله فهیمی مولف کتاب راهنمای دریایی"

او سالها در خلیج فارس ، دریای عمان و اقیانوس هند ، با امواج دریا جنگید تا ماحصل آن کتابی باشد که هزاران ناخدای جنوب در دل شبهای ظلمانی دریا با راهنمایی گرفتن از آن ، خود را به سلامت به ساحل رسانند.

شرح زندگی او با قلم ساده و بی ریایش جالب و شنیدنی است :                                                      

مختصر حالات مولف ؛

تولد نگارنده در سال 1326 قمری در کویت و در سن 4 سالگی پدرم در بندر مسقط {عمان} به رحمت ایزدی پیوسته ، پس از طی هفت مرحله از مراحل زندگانی ، دایی محترم مرحوم کربلایی جاسم حاجی صادق در حیات مرحوم ابویش که یگانه سرپرست خانواده بوده به مکتبم فرستادند. در مدت دو سال قرائت قرآن با کتابت سابق عقیمی را آموخته که معلم ما یک نفر شیرازی نسبتا مفید بود. در سن ده سالگی به اتفاق دایی دیگر مرحوم ناخدا عیسی در جهازی که محموله آن 386 تن و متعلق به خودمان بود مسافرت نمودم . در اولین سفر خود رای مرحوم دایی ارشد بر این قرار گرفت که نگارنده را در مدرسه شهر کراچی (پاکستان) که تقریبا 50 نفر از شاگردان آن ایرانی بودند بگذارد . تشریفات مقدماتی عملی به مدت 40 روز در مدرسه مزبور به سر بردم ولی معلوم است چهل روز ابتدای دخول در مدرسه مثمر ثمر نیست با این که در همین مدت چند روز کتاب ابتدایی انگلیسی را تمام نمودم . بنا به مصالح موقتی از مدرسه بیرونم آورده و به کویت مراجعت نمودیم و چون اولیای محترم از حیث علم و دانش بی بهره بودند مشقت دریا را به امید افزودن ثروت بر فضائل علم و کسب دانش ترجیح داده و نگارنده هم بنا به اقتضای وقت و لزوم و همکاری و از طرفی تحت قیمومیت واقع بودم ، متابعت نموده و امتثالاً مشغول دریانوردی گردیدم .

به بنادر هندوستان که میرسیدیم از کتاب های انگلیسی که همراه داشتم به وسیله منشی های تجارت خانه ها که با آنها مراوده داشتیم تحصیل می نمودم خواندن و نوشتن عربی هم نظر به اینکه بیشتر تماس ما با عرب ها بود به خوبی یاد گرفتم . پس از آن به مدت 10 سال در کشتی مزبور مسافرت نموده و در دومین سفر خود ، علم معلمی را که بالاترین علم دریانوردی است به خوبی تحصیل و بعد از آن در مدت مسافرتی که به طرف هندوستان ، ملیبار و آفریقا تا زنگبار بوده نگارنده عهده دار معلمی گردیده در همین اثنا شوق و رغبتم در امور دریا زیاد شده و همیشه در کتاب های متقدمین که در بحث امور دریا بود مطالعه می نمودم .

بنابراین حب وطن مرا بر این داشت که خدمتی به هم نوعان خصوصا هموطنان خود بنمایم پس همت خود را بر آن گماشته و راه دریا را به خصوص در تاریکی شب برای علاقه مندان سهل و آسان نمایم. و از سال 1340 هجری به تالیف این کتاب پرداختم بعد زا آن به واسطه فوت مرحوم ناخدا عیسی چون علاقه تامی به ایشان داشتم ترک سفر کویت را نموده و به بندر دیلم که وطن اصلی و مسکن آبا و اجداد ما بود مراجعت نمودم .

شادروان ناخدا عبداله فهیمی در اردیبهشت ماه 1371 دار فانی را وداع گفت . روحش شاد و یادش گرامی باد .