در بستري كه رابطه بين ملت و حاكميت آرام و بدون تنش باشد، فرآيندهاي اعتماد سازي و احترام به اعتماد به صورت عيان و كاملا ملموس خود را نمايان مي كند. نمونه اين امر را مي توان در انتخابات اخير رياست جمهوري ديد و اوج آن لحظه اي بود كه مقام معظم رهبري از همه حتي مخالفان نظام خواستند كه براي مصالح كشورشان پاي صندوق هاي راي حاضر شوند و ملت هم حماسه آفريدند و در انتخاباتي آرام و بدون تنش، دولت تدبير و اميد را برگزيدند. پي آمد اين امر آرامشي بود كه باعث شد حاكميت و ملت، در بستر بوجود آمده در كنار هم قرار گيرند و به كمك صدا و سيما، جلسه بررسي وزرا پيشنهادي و راي اعتماد مجلس را 75 ميليوني برگزار كنند. در طي اين فرآيند، ميليون ها ايراني چشم به صفحه تلويزيون دوختند، اخبار حاشيه اي و مستندات مربوط به وزرا را پي گيري كردند، نظرات مخالف و موافق را شنيدند و ديدند و خود در اين وادي، مخالف و موافق شدند و در خانه و محله، لابي كردند و راي جمع كردند و راي زدند و در ضمن در اين اثنا، افزون بر وزراء پيشنهادي، ملت نمايندگان خود را نيز ديدند و بررسي كردند و چه بسا برخي از نمايندگان راي عدم اعتماد از موكلان خود گرفتند. اكنون اين كابينه با راي 75 ميليوني تشكيل مي شود و همه از هم اكنون مانند نمايندگان مجلس خود را ناظر دولت مي بينند و بديهي است كه در حافظه ملت، تمام وعده ها و گوشزدها نقش بسته است و همچنان كه نمايندگان مجلس در طي اين ايام تلاش كردند در محضر مردم پخته تر رفتار كنند، دولت نيز خود را زير ذره بين مي بيند و ملت هم خود را شريك بوجود آمدن اين شرايط مي داند و اينجاست كه بايد اين اتفاق فرخنده را ارج نهاده و تلاش كنيم تا بتوانيم آرامش بيشتري به كشور خود كه در منطقه اي بسيار متلاطم واقع شده است، هديه كنيم.