ضرورت تدوین تاریخچهی آموزش و پرورش در دیلم (2)
بیش از یکسال قبل مطلبی نوشتم (اینجا) درباب ضرورت تدوین تاریخچهی آموزش و پرورش شهرستان دیلم. مسلماً مخاطب اصلی من برای اجراییکردن چنین طرحی، خود ادارهی فخیمهی آموزش و پرورش شهرستان دیلم بود. اما متأسفانه از زمان درج آن پست تا الان که دارم این مطلب را مینویسم کوچکترین حرکت و جنبشی از مسئولان این اداره در جهت تدوین این تاریخچه مشاهده نشده است! حداقل من چیزی ندیدهام.
قبول دارم که ادارهی آموزش و پرورش کارها و وظایف بسیار زیادی دارد که شاید منصفانه نباشد آنها را صرفاً کارهای روتین ِ هرروزه، هرماهه یا هرساله بنامیم. چون به هرحال در انجام همین وظایف ریز و درشت نیز عناصری از خلاقیت باید اعمال شود.
سخن من در مشخصساختن هویت تاریخی این اداره است. در روشنساختن مسیری است که آموزش و پرورش دیلم تاکنون پیموده. نقش تاریخچه برای این اداره ـ و هر اداره و نهاد دیگری ـ نقش حافظه است برای فرد. اگر مقام مسئولی به دیلم آمد و خواست با تاریخچهی آموزش و پرورش در دیلم آشنا شود، چه چیزی برای عرضه به او داریم؟ اگر خواستیم قدمت و عقبهی آموزش و پرورش خود را به شهر یا شهرهای دیگر نشان دهیم و یا حتی در سطح کشوری و به مناسبتی خاص عرضه کنیم، چه چیزی برای عرضه داریم؟ اگر دانشآموزی کنجکاو و یا معلمی غیر بومی خواست تاریخ آموزش و پرورش دیلم را از آغاز تاکنون بداند او را به کجا ارجاع خواهیم داد؟ و حتی اگر معلم جوانی خواست با عقبهی فرهنگی خود در این شهرستان آشنا شود به کجا رجوع خواهد کرد؟ و ... .
پرسش من این است که آیا مسئولان آموزش و پرورش دیلم واقعاً هیچگونه نیازی در گردآوری و تدوین تاریخ ادارهی خود و روشنساختن تاریخ هویت صنفی خود در دیلم احساس نمیکنند؟
آیا نمیتوانند ردیف بودجهای ـ هرچند اندک ـ به این کار اختصاص دهند و از تنیچند از تاریخپژوهشان و آشنا با این عرصه دعوت کنند که ـ هرچند بهتدریج ـ تدوین این تاریخچه آغاز شود؟
استاد سیدحسین میرجهانمردی مدتی است به معرفی سلسلهجنبانان عرصهی آموزش و پرورش دیلم میپردازد. دست مریزاد. من از این اقدام فرخندهی ایشان بسیار خوشحالم و تداوم این کار ارزشمند را خواهانم. ولی در کنار این خوشحالی، نگران هم هستم. نگران از این که با از دستدادن این چهرههای شاخص فرهنگی شهرستان ـ که دوران سالمندی خود را میگذرانند ـ، انبوهی از خاطرات فرهنگی این افراد نیز از دست میرود. خاطرات ارزشمندی که ـ در قالب تاریخ شفاهی ـ بخش مهمی از تاریخچهی آموزش و پرورش شهرستان دیلم را خواهند ساخت.
آیا مسئولان آموزش و پرورش شهرستان دیلم به این خسران فکر کردهاند؟
پاسخ آنها به نسلهای بعد در قبال این سهلانگاری و بهرهبردارینکردن از تاریخ شفاهی استوانههای فرهنگی دیلم چه خواهد بود؟...
جويباری هستيم كه دوست داريم به اندازه وسع مان جاري شويم. اگر ياريمان كنيد شايد رودخانه و دريا شويم.