نوستالژیهای دههی شصت (1): آتاری
اولین باری که اسم آتاری را شنیدم فکر کنم حدوداً ده دوازده ساله بودم. شاید اول یا دوم راهنمایی. حدوداً اواسط دههی شصت. رفته بودم در لنج یکی از اقوام که تازه از کویت آمده بود و در نوبت گمرکیکردن کالاهایش بود. در قمارهی لنج چند جعبه به چشم میخورد. جعبههایی نسبتاً بزرگ با کلی عکسهای رنگی که بعداً فهمیدم تصاویری از بازیهای مختلف آتاری است. آنجا شنیدم که میگفتند بازی آتاری خیلی خیلی باحاله! از توی تلویزیون میتوانی به آدمهای بازی بگی که کجا برن و چکار کنند! یعنی چی؟ یعنی آدمکهای توی تلویزیون را میتوانم این ور و آن ببرم؟؟! مگر میشود؟! چطوری؟!...
زیاد طول نکشید که دستگاههای آتاری از خانهها سر در آوردند و در آن زمان که تفریحات مثل الان متنوع نبود، شدند تفریح غالب نوجوانان و جوانان و حتی بزرگسالان.
بازیهای مختلفی داشت این جناب آتاری ولی محبوب ترین و تأثیرگذارترین بازی آن بدون تردید بازی هواپیمایی بود (River Raid). هواپیمایی که در طول رودخانهای رو به بالا حرکت میکرد و مجبور بود هر هلیکوپتر، هواپیما و پلی را نابود کند و از سرراه بردارد. اگر به موانع موجود در رودخانه برمیخورد، منفجر میشد و به قول معروف یک جانش میسوخت! هر دههزار امتیاز هم یک جان اضافه میشد. مصیبت دیگر بنزینزدن پیدرپی بود که با موزیک خاصی، لزوم آن اعلام میشد. اگر دیر به پمپبنزینهای سر راه میرسیدی باز هم منفجر میشدی (البته آن زمان اصلاً به این فکر نمیکردیم هواپیمایی با باک خالی چطور منفجر خواهد شد؟!). آتاری امکان ذخیره نداشت. یعنی اگر ده جان هم داشتی ولی برق میرفت، که زیاد هم میرفت، باز برمیگشتی سر خانهی اول و روز از نو و روزی از نو!
این بازی، دستکم در آن زمان دیلم، آنقدر محبوب بود و آنقدر جوانها و نوجوانها و حتی بزرگسالان را جذب خودش کرده بود که تقریباْ تبدیل شده بود به جزیی از سلام و احوالپرسی روزانهمان. بهطوری که بعد از سلام و احوالپرسی، معمولاً گفته میشد: چند تا میری؟ یعنی با این بازی هواپیمایی تا چند امتیاز بالا رفتهای؟!
چه حالی می داد ظهر تابستان، زیر هوای سرد کولر، این بازی را در جمع دوستان بازی کردن...
هر چند بازیهای مختلف و جدیدتری از راه رسیدند، ولی تا آتاری بود از محبوبیت این بازی ذرهای کاسته نشد. اواخر دههی شصت و اوایل دههی هفتاد، با ورود تدریجی دستگاه سگا، که بازیهایش هم کیفیت گرافیکی بالاتری داشتند و هم روندشان بسیار بهتر از آتاری بود، آتاری کم کم به انزوا رانده شد، تا اینکه بهکلی از لیست تفریحات نوجوانان و جوانان کنار رفت.
همنسلان من مسلماً دنیایی خاطره دارند با آتاری، خصوصاً بازی هواپیمایی خاطرهانگیزش.
یاد آن روزها بخیر...
جويباری هستيم كه دوست داريم به اندازه وسع مان جاري شويم. اگر ياريمان كنيد شايد رودخانه و دريا شويم.