دنیا را برایتان شاد شاد و شادی را برایتان دنیادنیا آرزومندم

سا ل نو پیشا پیش بر همه همشهریا ن وخوانندگان عزیز مبارک باد

محمدرضا بشیری

منطقه ویزه اقتصادی شمال استان بوشهر در هیات دولت به تصویب رسید.

ابوطالب شفقت ، استاندار بوشهر گفت :در سفر دوم رییس  جمهور به بوشهر ، مصوب شد که در منطقه شمال استان بوشهر حدفاصل گناوه-دیلم منطقه ویژه اقتصادی بر پایه نفت و گاز اختصاص دهند.

وی تصریح کرد :این طرح در جلسه دوم آذرماه جاری کمیسیون اقتصادی دولت که مصوبات آن در حکم مصوبات هبات دولت است ،تصویب شده است.شفقت خاطر نشان کرد :تصویب این منطقه ، پس از مدت ها مذاکره و پیگیری و انجام اقدامات کارشناسی اولیه از جمله مشخص شدن موقعیت ، مساحت ،سازمان مسئول و اقدامات کسترده برای تامین زیر ساخت های اولیه منطقه ویزه اقتصادی شمال استان نظیر آب، برق و مخابرات صورت  گرفته است.

به گفته وی ،بیش از 2 هزار هکتار زمین برای اجرای این طرح در نظر گرفته شده است . استاندار بوشهر بیان کرد : بعد از تصویب این طرح در کمیسیون اقتصادی دولت لایحه ای در ارتباط با تشکیل مناطق ویژه اقتصادی شامل منطقه اقتصادی شمال استان و 13 منطقه دیگر برای بررسی به مجلس تقدیم شده است و پس از طی مراحل قانونیلازم ، این لایحه جنبه قانونی می یابد.

منبع: نشریه کارکنان صنعت نفت ایران ، مشعل ، یکشنبه 10 آذرماه 1387

کلام آخر: باید  منتظر تغییرات در انتخابات ریاست جمهوری و قیمت نفت بود با وجود این همه مناطق ویژه اقتصادی و وضعیت نه چندان مطلوب آنها در چهار سال آخیر نمی توان خیلی هم امیدوار بود.

راستش را بخواهید همیشه دوست داشتم بتونم یک تیم کوهنوردی خوب از بچه های دیلم تشکیل بدم و با تجربه های اندوخته شده در طول 14 سال فعالیت پیوسته ، بتونیم کارهای با ارزشی در این رشته ورزشی به نام شهر و دیارمان به ثبت برسونیم. 

راستش رابخواهید تا آنجا که بنده افتخار همنوردی با دوستان همشهری ام به صورت حرفه ای یا مهندس نعامی یا موردی با آقایان مهندس بوشهری،ایازدریانورد، دکتر شاصادقی ، حمید کنعانی و... داشته ام همیشه از پتانسیل های نهفته ذهنی و جسمی آنها متعجب شده ام .

راستش را بخواهید همیشه گاه گاهی خبرهای فعالیت دیگر همشهریان بر قله های ایران احساسی خوشایند و لطیف در بنده ایجاد کرده وانگیزه گرد هم آوردن آنها را بیشتر.

راستش را بخواهید دیدار برخی از دوستان و ابرازعلاقه وافرشان به کوهنوردی همیشه چون بار مسئولیتی بر دوشم سنگینی کرده.

راستش را بخواهید ما در قالب هر تیمی به قله های ایران صعود کرده ایم همیشه در پاسخ به سوال از کجا میاد؟ آخرش گفتیم از بندر دیلم استان بوشهر میایم و بارها به افتخار شهرمان روی یال ها و سر قله ها هورا کشیدیم.

بارها در خلوت خودم فکر کردم چه طوری میشه این معادله رو حل کرد و به جواب رسید؟

اولین قدم درحل این معادله پیدا شدن یه انسان عاشق و علاقمند به این ورزش در خود دیلمه .

دومین قدم هماهنگی با تربیت بدنی و فراهم نمودن ساز و کار سازمانی اونه.

سومیش گرفتن مشاوره از باتجربه ها ی این ورزشه .

چهارمین  گام ،تشکیل یک گروه با مشخصات اخلاقی ، روحی و فیزیکی خاصییه که از همفکری با باتجربه ها مشخص میشه.

گام بعدی تجهیز گروه بر اساس منابع مالی شخصیه.

کوهنوردی ورزشی گران و دارای ویژگی های خاص خودشه ، توصیه می کنم هر کسی که فکر می کنه به این و رزش علاقه داره اول روی آن سرمایه گذاری مالی بالا نکنه ، اول یکی دو بار با یک کفش ، پوشاک وکوله پشتی نه چندان حرفه ای فعالیت اش رو شروع کنه و بعد خودش در ادامه دادن این ورزش تصمیم درستی خواهد گرفت .

اگه آن آدم عاشق پیدا بشه بنده و مهندس نعامی ( البته با اجازه آقا کمال) برای تمامی امور اعم از مشاوره ، برنامه ریزی ، راهبری و اجرای برنامه های اولیه و خلاصه هر کاری که بشه از دور کنترل کرد در خدمت هستیم.

.

راستش را بخواهید نوشته بالا به بهانه صعود مشترک بنده و مهندس نعامی بر بام ایران "قله دماوند " بود. این صعود به سرپرستی مهندس نعامی با تیم کوهنوردی پتروشیمی بوعلی سینا در تاریخ 11/5/87 صورت پذیرفت که بنده توفیق همراهی و افتخار گام گذاری با دوست عزیزم مهندس نعامی را بر قله داشتم . برای دین گزارش صعود و عکس ها می توانید به وبلاگ www.bspcclimbing.blogfa.comمراجعه نمایید.

پست ذیل واگویه ایست دوستانه خدمت تمام دوستانم ، باشد که اندکی از نیت بنده را در نوشتن پست قبلی بیان نماید.

شاید اگه دوستان عزیزام تجربه های تلخ بنده و دیگر ایرانیان مسافرت کرده ، یا مقیم  بلاد کفر را داشتند اینگونه بنده را به نوشتن از روی احساسات متهم نمی کردند . بنده احساساتی و آنهم از نوع شدید هستم علی الخصوص در مورد آب و خاک ایران عزیزو آبروی هر ایرانی در دنیا. تصور کنید در هواپیما نشسته اید و آماده پرواز ، در کنار شما پیر زنی  اجنبی نشته و مشغول مطالعه ، وقتی از خارجی بودن شما مطلع می گردد با نهایت اشتیاق با شما هم  صحبت می شود ، بسیار مشتاق است از علاقه شما به کشورش و اینکه چکاره هستید و چرا کشورش را برای مسافرت برگزیده اید و در مورد آداب و فرهنگ شما بپرسد . بعد از شروع بسیار گرم و مشتاقانه و چهره بسیار خندا ن ، در میان مکالمه از شما می پرسد Where are you come from?   و شما ناشیانه و از سر افتخار جواب می دهی  IRAN . بی درنگ  و به شکل کاملا غیر منتظره و بی ادبانه مکالمه قطع شده و کتاب باز گردیده و مطالعه ادامه می یابد و پیر زن تا آنجا که امکان دارد به شیشه هواپیمای ایر باس خود را می چسباند تا رعایت حداکثر فاصله ممکنه از شما را بکند. انگار که نه انگار  که تا لحظه ای پیش  چنین روی گشاده و اشتیاقی برای هم صحبتی  بود !

راستی دلیل این برخورد زشت چه بود ؟ چه توهینی شد ؟ چکار کردم که چنین شد ؟ من که چیزی نگفتم ! فقط گفتم ایرانیم ! فحش که ندادم ! توهین که نکردم !

برای بنده و به حکم احساسات بیش از اندازه، پتک محکمی بود بر سر و عرق سردی بر پیشانی و از دست رفتن اعتماد بنفسی خود ساخته و انزوایی در سفر .

تصور کنید در گوشه ای دیگر از این کره خاکی و در ابتدای سفر با کت و شلوار و ظاهری آراسته و در شان نماینده کشورت ، با دوستی ایرانی مقیم آن سرزمین دیداری تازه می کنی و اولین توصیه اش به شما این باشد که  تا آنجا که می توانی هویتت را مخفی کن ! وقتی به او می گویی در بعضی مواقع نمی شود تقیه کرد و مجبور به پاسخ به یک مقام  مسئول  هستی ، در پاسخ می گوید  بگو I'm PARS  و تو  گیج و حیران می پرسی چه فرق می کند ؟ در پاسخ می گوید " حداقل از لفظ ایران استفاده نکرده ایی !!!" وقتی می گویی پارس هستم ناخود آگاه ذهن او متوجه تمدن ایران می شود ، تو که این حرف ها را درک نمی کنی ، به حکم تجربه سال های زندگی دوستت می پذیری که با این ترفند ساده بر سر این خنگ های فرنگی کلاه بگذاری و سفر را بی هیچ تشویشی بگذرانی.

تصور کنید در مدت کوتاهی که در بلاد کفر هستید  سه فیلم مستند از وضعیت آزادی زنان در ایران ، نقض حقوق بشر، تروریسم و... آنگونه که مراد آنهاست پخش شود و تو که در رختخواب و به قصد خواب و استراحت آرامیده ای ، تا صبح به خودت بپیچی و در حسرت یک فریاد بلند به بلندای فریاد تمام رسانه های جهان و گوشی شنوا به حجم تمام گوش های جهان بمانی ! و در حالی که آرام و با چشمانی خیس پتو را به خود می پیچانی با بغض و  نجوایی که تنها به مسافت قلبت شنیده می شود بگویی نه ، نه ،نه ، اینگونه که تو می گویی نیست .

تصور کنید ........

این تجربه های تلخ دلیل حساسیت بسیار زیاد و غیر طبیعی انسان هاییست که در پی اثبات حقانیت خویش و بدنبال برگرداندن جایگاه واقعی و کرامت انسانی مردمان این مرز و بوم پر گهر اند.  

خودتان قضاوت کنید ، در دنیایی با چنین اجحاف بزرگ به مردمانی با چنین تمدن بزرگ  ،بدون هیچ ابزاری در چنین جنگ نابرابر رسانه ای ،  چه باید کرد ! آیا شایسته است که تنها راه و تنها ابزار دفاع از خویش را اینگونه پیموده و استفاده کنیم.

با شد که در دنیایی سر تا سر از عدالت با سربلندی و افتخار ایرانی بودنمان را عاشقانه فریاد بزنیم.

انشاالله

سلام به همه خوانندگان غزیز

هفته پیش مسافرت کوتاهی به بوشهر داشتم ، همه چیز خوب بود ، دریای زیبا ، ساحل دیدنی ،مردمان خوب و دیدار دوستان و خانواده اما این بار از دیدن یک تابلو، عجب دلم گرفت و باعث تاسف بنده گردید و از کوته فکری تصمیم گیرنده آن متعجب شدم. راستی  کشوری که در عرصه بین المللی با چنین مشکلاتی دست به گریبان است منطقی است که به دنبال  نفرت انگیزی  سایر ملل باشد. امروزه ما ادعای دوستی با ملل را فریاد می زنیم و داعیه گفتگوی تمدن ها را داریم  از طرفی در یک گورستان قدیمی متعلق به انگلیسی های کشته شده در جنگ ریسعلی در محله دواس بوشهر که سالانه باز ماندگان آنها  جهت ادای احترام به اجدادشان راهی بوشهرمی شوند به تعویض تابلو "فبرستان تگلیسی ها " ENGLISH GRAVEYARD با عبارت "قبرستان متجاوزین انگلیسی" می پردازیم .در اینکه سال ها پیش دولت انگلیس به قصد تجاوز به این دیار اقدام نموده است بحثی نیست اما آیا بنا به  هراعتقادی اعم از  انسانی ، وجدانی ، مذهبی ،عرفی و یا هر دین و مسلکی اقدام اخیر پسندیده است ؟ راستی تاثیر روانی این قضیه بر یک انگلیسی تبار چیست ؟ آیا چیزی جزء کاشتن تخم نفرت ازایران و ایرانی  در ذهن اوست ؟ شاید هم این توهین بزرگ را به بزرگواری خود ببخشد و آن را به حساب شعور مرد م بوشهر و ایرانی ها ننویسد. شاید! شاید!

آیا می دانید ایران از لحاظ کیفیت زندگی در رتبه چندم دنیا قرار دارد؟

اگر عواملی چون وضعیت آلودگی هوا، کیفیت خدمات حمل و نقل عمومی ، ترافیک و دیگر شاخص های اثر کذار در کیفیت زندکی و محیط زیست ، معیارهای این سنجش باشند شما چه رتبه ای به کشورمان می دهید؟

بیاد داشته باشید که در دنیا 141 کشور وجود دارد و قرار است  که کشورتان را - که کشوری دارای  تمدن و تاریخی منحصر بفرد در دنیا  میباشد- رتبه بندی کنید.

 در گزارش اخیر نشریه معتبر ریدرز دایجست در سال 2007، کشور باشکوه ایران  رتبه هشتاد و سوم !!! را کسب نموده است . البته باز هم کسب چنین مقامی  و بدست آوردن رتبه ای بالا تر از اتیوپی ، نیجر ، سیرالئون ، بورکینا فاسو و چاد قابل تامل و مابه مباهات است. البته دانستن این نکته که بر صدر این لیست کشور های فنلاند ، ایسلند ، نروز و سوئد قرار گرفته اند چیزی از داشته های کشور بی نظیرمان !! نخواهد کاست !!!. در ضمن رتبه 45 کشورهای عربی و بدون تاریخ و تمدن  امارات و  رتبه 48 کویت نیز اصلا چیزی از داشته های گذشته ما کم نخواهد کرد .( در این زمینه تضمین مرا بپذیرید و روزگار را همچنان بی دغدغه سپری کنید).

 به عنوان یک سورپرا یز  بهتر است بدانید  در  رده بندی شهر های اصلی این 141 کشور، -  که فقط تا رتبه هفتاد و دوم  انتشار یافته است - ، نامی از شهر های ما به میان نیامده است . مطمئن باشید که ما یا اشتباهی از قلم افتاده ایم یا به عمد مثل سایت یاهو  یا کتب آموزشی انگلیسی  ،(بنا بر سیاست های استکباری آمریکا و دشمنان) حذفمان کرده اند و گرنه نبودن تهران در میان 10 شهر برتر دنیا غیر قابل باور است!! .اگر بسیار بدبین باشیم تهران حتما  رتبه هفتاد و سوم بوده است و بنا به ملاحظات بیان شده در بالا تا رتبه 72 اعلام شده است.  دوستان خوب همشهری ! اگر از من می شنوید نیازی به تلاش برای بهبود وضع موجود نیست . شهر دیلم و سایر شهر های ایران بنا بر قوانین حاکم بر کائنات و بی هیچ تقلائی بزودی زود هم رده سه شهر برتر دنیا (استکهلم سوئد ، اسلوی نروز ، و پاریس فرانسه) خواهد شد . با آرزوی موفقیت و و دیدن چنین روز نزدیکی !

همچنان سرخوش و بی خیال باشید.

آخرین عکس شاتل فضایی ، ببخشید نوکیا N73 ،از سطح کره ماه ، باز هم معذرت می خوام، سوراخ شلمبو ها.

راستی به کدامین گناه جنین زخمی بر چهره ات  ماندگار شد.

به یاد مردان دریا و روز های شلوغ قهوه خانه های گمرک دیلم.