سومین سال تولد وبلاگ دیلمی یل را پشت سر می گذاریم ، در روزهایی که وبلاگ در خواب زمستانی فرو رفته و از داستانک های ناب " کرامت " و نوستالژی های آن دیگر خبری نیست ، حتی هیچ یک از نویسندگان پرکار وبلاگ مطلبی پست نکرده اند ، یادم می آید پارسال در سال گشت وبلاگ ، کرامت پیشنهاد دیدار نویسندگان وبلاگ با خوانندگان آن را در ایام عید و  " جنگل عامری " دادند ، که پیشنهاد خوبی بود ولی جدی گرفته نشد ... امیدوارم این بار در سال جدید این اتفاق بیافتد و تمامی نویسندگان وبلاگ در روزهای تعطیل ایام عید در کنار خوانندگان به گفت و گو بنشینند.

همچنان امیدوارم این وبلاگ همچنان محیطی برای تبادل افکار و آرا همشهریان در جهت بهبودی وضعیت فرهنگی ،  اقتصادی و اجتماعی شهر عزیزمان " دیلم " باشد .

یادمان باشد :

"جويباری هستيم كه دوست داريم به اندازه وسع مان جاري شويم. اگر ياريمان كنيد شايد رودخانه و دريا شويم و اگر سنگ بر راهمان نهيد، شك نكنيد كه ما هم مرداب می‌شويم. "

نوشته شده توسط محمدرضا زاهدی‌پور در چهارشنبه سی ام بهمن 1387 و ساعت 23:58

به خدا خفه شدیم از این دنیای سیاسی و سیاست بازی. به هر چه که نگاه می کنی، رگه سیاست و سیاسی کاری در آن می بینی. چطور می شه کار نماینده مجلسی را تحمل کرد که سه سال و نیم به فکر مردم حوزه انتخابیه خود نیست اما در شش ماهه آخر نمایندگی، از وقت و اموال خود و بیت المال، برای مردم هزینه می کنه. حتی رفتن به مراسم ختم و کمک به هم نوع هم بایستی سیاسی باشه؟! چرا داریم با دستهای خودمون سیاست را به مکان های مقدس می آریم؟ چطور یک مدیر می تونه توی چشم همکاران خودش نگاه کنه و مطالبی را بگه که هیچ منفعتی برای آنان و مردم نداره اما برای یک حزب سیاسی، سود و منفعت زیادی داره؟ مگه این رئیس از نگاه همکارانش نمی فهمه که اونها هم جریان را می دونند یا اصلا" براش مهم نیست که دستش رو بشه؟

خیلی کلافم. از دست در و دیوار سیاست زده خسته شدم. وقتی می خوابم، احساس می کنم بر روی سقف اتاقم دود سیاست نشسته. نمی دونم شاید همش خیال خام باشه. شاید زندگی امروزی از من یک دایی جان ناپلئون ساخته؟ اما نه این نمی تونه حقیقت داشته باشه چون از لای درب محافل سیاسی، همیشه نداهایی که بیرون می آید نشان از این داره که حق با منه. راستی کسی کتابی از تاریخ معاصر ایران سراغ داره که عاری از سیاست و سیاسی کاری باشه تا به دور از دید سیاسی و صرفا" به خاطر دانستن آنچه بر پدران ما و کشورمان گذشته، آن را مطالعه کنم؟ کسی چه می دونه شاید حق با تماشاگران حاضر در ورزشگاه  آزادیه که بازی دیروز را هم سیاسی می دونستند. درصدی از احتمال را بگذارید برای اینکه چند سال بعد مشخص بشه، جباری به خاطر گلی که زده تنبیه شده و علیزاده به خاطر پنالتی که داده و باعث تساوی شده یا طالب لو که برای اولین بار در بازی های لیگ، روی یک پنالتی تشخیص صد درصد نادرستی داشته، مورد تشویق قرار گرفته!!

نوشته شده توسط محمد باقر غضبانی در شنبه بیست و ششم بهمن 1387 و ساعت 14:49

جمعه گذشته که به دیلم آمدم، بچه های برادرم که یکی دبستانی است و دیگری پیش دبستانی، از بزرگترها می خواستند که طبق فرمایش مدیر مدرسه خود، مبالغی را برای مردم مظلوم غزه کمک کنند. من به آنها گفتم به شرطی کمک می کنم که شما هم پولی را که الان بابا برای خرید آدامس و لواشک به شما داد برای مردم غزه بدهید و جالب بود که هر دو از این کار سرباز زدند. ناخودآگاه یاد زمان دبستان خودم  افتاد که در زمان جنگ، یک روز سر صف، مدیر دبستان چند دقیقه ای در مورد جنگ ایران و عراق صحبت کرد و اینکه همه مردم بایستی به نوعی در این جنگ مشارکت داشته باشند. ایشان توضیح می دادند که شما بچه دبستانی ها که نمی توانید به جبهه بروید بایستی با اهدای کمک های خود سهمی در این جنگ داشته باشید. او می گفت که فقط با ایثار می توان در این جنگ پیروز شد. رزمنده با اهدای جان خود و شما نیز با اهدای نقدی و کالایی خود، روح ایثار را در خود زنده کنید تا به کمک همدیگر بتوانیم در این جنگ پیروز شویم. پس از سخنرانی ایشان، یک قلک پلاستیکی شبیه نارنجک به هر کدام از دانش آموزان داده شد تا با ریختن پول توجیبی خود درون آن قلک، به جبهه ها کمک کنیم. چه روزهایی که 2 تومان تو جیبی خود را با این قلک نصف می کردیم تا ما نیز در جنگ تحمیل شده سهمی هر چند کوچک داشته باشیم.

اینها را گفتم تا بگویم بیش از 20 سال پیش که همه درگیر مساله جنگ بودند با یک صحبت چند دقیقه ای و یک قلک پلاستیکی می خواستند به دانش آموز مشق ایثار و فداکاری بیاموزند. اکنون که خوشبختانه از وضعیت بحرانی آن زمان خبری نیست و از طرفی امکانات نیز در وضعیتی به مراتب مناسب تر است و مسئولان تربیتی کشور ابزارهای قدرتمندتر از قلک پلاستیکی و سخنرانی چند دقیقه ای در دست دارند و خیلی بهتر از قبل می توانند ایثار و ایثارگری را به دانش آموزان دبستانی آموزش دهند، فقط به کمیت کمک ها فکر می کنند بدون اینکه درسی از ایثار به فرزندان ما آموزش دهند.

 

نوشته شده توسط محمد باقر غضبانی در دوشنبه بیست و یکم بهمن 1387 و ساعت 11:29

 به نام خداوند جان و خرد

_ سلام مامان.

_ سلام عزیزم خوش آمدی. چه خبر؟

_ امروز تو مدرسه جشن داشتیم.

_ خوش به حالتون.چی کار کردید، خوش گذشت؟

_ هی بد نبود.چند تا از بچه ها شعر و سرود خواندند و ما هم صلوات فرستادیم. راستی مامان جشن یعنی چه؟

_ جشن یعنی همین که شما امروز داشتید.

_ اما دوستم میگه کشورهای دیگه جشناشون با ما فرق داره. مثلا بچه ها و بزرگترها لباسهای رنگی می پوشند و تو خیابان دسته های نمایشی و موسیقی پخش می کنند.

_او این ها را از کجا می داند؟

_ میگه از تلویزیون خصوصی یکی از کشورها دیده؟ مامان تلویزیون خصوصی یعنی چه، ماهم داریم؟

_کانال خصوصی؟نه نداریم.

_ چرا نداریم؟

_نمی دانم عزیزم.

_مامان راستی خانم مدیر گفت که به مامان و باباها بگید به مدرسه کمک کنند.می گفت مدرسه خیلی وضع بدی داره. مامان کی باید به مدرسه کمک کنه؟

_ من هم دقیقا نمی دانم.فکر می کنم از درآمد کل کشور باید به مدرسه ها کمک بشه.

_ مامان پس چرا به مدرسه ما کمک نمیشه، مگه ما کشور فقیری هستیم؟

_ دختر میگذاری به بدبختی هام برسم یا همین طور می خواهی سوال کنی.

_ مامان بدبختی یعنی چه؟

_بدبختی یعنی این که مامانی نتواند جواب سوال های دخترش را بدهد.بدبختی یعنی این، فهمیدی دخترم.

نوشته شده توسط معصومه راستی در یکشنبه بیستم بهمن 1387 و ساعت 18:19

كنگره عاشورا پژوهي با موضوع فرصت ها وتهديدها درشهرستان ديلم برگزار مي شود. به مناسبت دهه مبارك فجر وتقارن با ماه محرم وصفر ازطرفشاخه دانش آموزي  ناحيه مقاومت بسيج سپاه پاسداران شهرستان ديلم اولين گنكره عاشورا پژوهي باحضور اساتيد  مهمان به ويژه حجت الاسلام والمسلمين دكتر احمد رهدار عضو موسسه علمي پژوهشي امام خميني ورئيس موسسه مطالعات وتحقيقات" فتوح ")تبليغات اسلامي قم وصاحب نظران محلي راس ساعت ۹ صبح روز شنبه مورخ ۱۹/۱۱/۸۷ درسالن ولي عصر (عج) ديلم واقع در خيابان ساحلي خيابان صدف برگزار مي گردد. بر اساس اين اطلاعيه ازعموم علاقمندان دعوت به عمل امده در اين محفل علمي ـ ديني شركت بعمل آورند

نوشته شده توسط فتح الله صالحی فرد در شنبه نوزدهم بهمن 1387 و ساعت 2:16

نوشته شده توسط کرامت الله طاهری در سه شنبه پانزدهم بهمن 1387 و ساعت 14:16

نوشته شده توسط محمد رضا بشیری در یکشنبه سیزدهم بهمن 1387 و ساعت 9:9

به نام خداوند جان وخرد

 گفتگو کردن یکی از بهترین راه هایی است که انسان می تواند خواسته و اندیشه خود را با آن بیان نموده و یا در مقابل دیگران از حقانیت این موارد دفاع نماید. اما با کمال شگفتی و تاسف باید گفت که چیزی که در جامعه ما وجود ندارد عادت به گفتگوست. همیشه کسی که از ما انتقاد می کند دشمن است وهمواره ما نیز مشت هایمان گره شده به چهار طرف فریاد می کشیم که مرگ بر دشمن، مرگ بر دشمن، مرگ بر دشمن. هر کس نظری خلاف آن چه که ما می گوییم یا می اندیشیم بگوید دشمن ماست و به جای آن که بخواهیم با گفتگو از حقانیت نظر و اعتقاد خویش دفاع کنیم زود یا تهدید می کنیم و یا فحش و بد و بیراه راه می اندازیم. به طور مثال آقای شهبازی درباره فرقه صوفیه گنابادی نوشت. اگر طرفداران این فرقه می خواستند و یا می دانستند این نوشته می توانست بهترین موقعیت برای تبلیغ اعتقاداتشان ومعرفی زیبایی ها و برتری های نهفته در آن به دیگران باشد. آن ها می توانستند عقایدشان را بیان نموده و با درک نقطه ضعف هایی که مطرح می شود سعی در برطرف نمودن و یا پیدا کردن جوابی برای آن ها باشند اما می بینیم که بیشتر داد و فریاد و تهدید بود تا گفتگو. خلاصه کلام این که ما چیزی از گفتگو نمی دانیم. دست مردم نان گندم دیده ایم اما مزه اش را نچشیده ایم. در حالی که مردم کشورهای دیگر از ماه ها قبل از انتخابات درباره کاندیداهای خود گفتگو می کنند و میز گردها تشکیل می دهند و به بحث وبررسی درباره عملکردها می پردازند ما فقط چند صباحی مانده به روز واقعه به شتاب آشی می پزیم و داغ داغ نوش جان می کنیم و چه بسا که در این میان دهانمان نیز می سوزد.خلاصه این که در برنامه ها ی زندگی و رسانه ها ومجامع ما چیزی به اسم گفتگو نیست. شاید بنا به وفاداری به همین اصل بوده که برنامه نود هم تحریم شد!  

نوشته شده توسط معصومه راستی در جمعه چهارم بهمن 1387 و ساعت 7:42

حوالی سحرگاه امروز رگباری از تگرگ شروع به باریدن گرفت که تا روشن شدن هوا ادامه یافت. حجم تگرگ ها و برودت هوا به گونه ای بود که قسمتهای شرقی شهر سفید پوش شد. پدیده ای کم نظیر و شاید بی نظیر و در عین حال بسیار زیبا و شگفت انگیز در شهر بندری دیلم.

ولی دولت مستعجل این تابلوی زیبا به دست تطاول  آفتاب عالمتاب دیری نپایید و به یغما رفت!

به هر حال دیدن این تصاویر از دیلم خالی ازلطف نیست.

سه عکس زیر را نیز آقای حسن درویشی انداخته اند. با تشکر از ایشان

نوشته شده توسط عبدالرضا شهبازی در چهارشنبه دوم بهمن 1387 و ساعت 15:50

منوی اصلی

نويسندگان

آخرين نوشته‌ها

آرشیو

آرشيو موضوعی

پيوندهای روزانه

پيوندها

آمار وبلاگ